Feel The Heart With Punjabi Shayari ❤️

ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਮ ਕੰਢੇ ‘ਤੇ ਬਿਤਾਈ ਹੈ,
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ,
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਬਿਤਾਵਾਂਗੀ,
ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਕਰ,
ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਬੇਵੱਸ ਬਣਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।

ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ,
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ,
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ‘ਤੇ ਮਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ,
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੋਤੀ ਨਿਕਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ,
ਤੂੰ ਮੋਮਬੱਤੀ ਬਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਰਹੇਂਗੀ,
ਮੈਂ ਮੋਮ ਵਾਂਗ ਪਿਘਲਦੀ ਰਹਾਂਗੀ।

ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤੂੰ ਅਧੂਰਾ ਹੀ ਰਹੇਂਗਾ,
ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੂੰ ਆਪੇ ਹੀ ਕਹੇਂਗਾ,
ਜੇ ਮੈਂ ਨਾ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ,
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਿਲਾਂਗਾ ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪਾਗਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ,
ਕੁਝ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,
ਭਾਵੇਂ ਹਰ ਮੋੜ ‘ਤੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ,
ਪਰ ਤੇਰੇ ਜਿੰਨਾ ਕੋਈ ਕੀਮਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ,
ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਬੇਵੱਸ ਕਰ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁਆ ਕੀਤੀ ਹੈ,
ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਤੇਰੀ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।

ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਸੀ,
ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਣ ਦੀ,
ਹੁਣ ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਹੈ।

ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਗੁਆਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰੀ,
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹਾਂ।

ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹੱਦ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰ,
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੈ, ਇਸ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ,
ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ‘ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਰੋਸਾ ਹੈ,
ਇਸ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਕਰ।

ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਸੀ,
ਮੈਂ ਕਦੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ,
ਮੇਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਤਕਲੀਫ਼ ‘ਤੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਸੀ,
ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ।

ਰੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ,
ਅਸੀਂ ਇੰਨੇ ਧੋਤੇ ਗਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ।

ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਜੀਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ,
ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਣੀ ਪੱਥਰਾਂ ‘ਤੇ ਲਿਖੋ,
ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ!

ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੇ।

ਮੈਂ ਇਹ ਲਿਖਣ ਲਈ ਕਲਮ ਚੁੱਕੀ,
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕੇ,
ਅਤੇ ਉਹ ਬਦਮਾਸ਼ ਕਲਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ।

ਉਹ ਸੁਪਨਾ ਨਾ ਦੇਖੋ ਜੋ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜੋ ਜੋ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ,
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਓ,
ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਉਹ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ,
ਜੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ,
ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ,
ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ।

ਜੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਾ ਰੋਇਆ ਹੁੰਦਾ,
ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗਿੱਲੀਆਂ ਨਾ ਕਰਦਾ,
ਮੈਂ ਦੋ ਪਲਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਂਦਾ,
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ!

ਮੈਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ,
ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਪਲ ਮੇਰਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ,
ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ,
ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।

ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਤਾਰੇ,
ਅਕਸਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ,
ਉਹ ਬਸ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖਿੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆੜੀ ਨਾਲ ਨਾ ਡਰਾਓ,
ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵਗਦਾ ਹੈ,
ਓਹ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ,
ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੰਝੂਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਰਹੇ ਹਾਂ

ਮੰਜ਼ਿਲ ਉਸਦੀ ਸੀ, ਰਸਤਾ ਉਸਦਾ ਸੀ,
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਬਾਕੀ ਕਾਫ਼ਲਾ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸੀ,
ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸੀ,
ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਬਦਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸੀ।

ਹੁਣ ਦਿਲ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਹੁਣ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ,
ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਤਸੱਲੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਦਿਲ ਹਰ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ

ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇਵਾਂਗਾ,
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਕੇ ਮੈਂ ਹੀ ਦੁੱਖ ਝੱਲਾਂਗਾ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤਸੀਹੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।

ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਦਿਲ ਦੇ ਤਸੀਹੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਹੁੰਦਾ,
ਉਸਦੀ ਇਹ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ,
ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਮਝਦਾ।

ਜੇ ਅਸੀਂ ਮਿਲਦੇ ਵੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਸ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ,
ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ, ਲੋਕ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ,
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਝਟਕਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸੰਤੁਲਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਜਿਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਹੈ,
ਉਸ ਬਦਕਿਸਮਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ।

ਪਿਆਰ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉਂਗਲਾਂ ‘ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ,
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।