ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੇ।

ਮੈਂ ਇਹ ਲਿਖਣ ਲਈ ਕਲਮ ਚੁੱਕੀ,
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕੇ,
ਅਤੇ ਉਹ ਬਦਮਾਸ਼ ਕਲਮ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ।

ਉਹ ਸੁਪਨਾ ਨਾ ਦੇਖੋ ਜੋ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ,
ਉਸ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜੋ ਜੋ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ,
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ ਦਿਓ,
ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਉਹ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ,
ਜੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ,
ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ,
ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ।

ਜੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਾ ਰੋਇਆ ਹੁੰਦਾ,
ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗਿੱਲੀਆਂ ਨਾ ਕਰਦਾ,
ਮੈਂ ਦੋ ਪਲਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਂਦਾ,
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਨਾ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ!

ਮੈਂ ਉਮੀਦਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ,
ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਪਲ ਮੇਰਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ,
ਜਦੋਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ,
ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।

ਗੁਜ਼ਰਦੇ ਤਾਰੇ,
ਅਕਸਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ,
ਉਹ ਬਸ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖਿੰਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆੜੀ ਨਾਲ ਨਾ ਡਰਾਓ,
ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵਗਦਾ ਹੈ,
ਓਹ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ,
ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੰਝੂਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਰਹੇ ਹਾਂ

ਮੰਜ਼ਿਲ ਉਸਦੀ ਸੀ, ਰਸਤਾ ਉਸਦਾ ਸੀ,
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਬਾਕੀ ਕਾਫ਼ਲਾ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸੀ,
ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸੀ,
ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਬਦਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸੀ।

ਹੁਣ ਦਿਲ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਹੁਣ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ,
ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਤਸੱਲੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ,
ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਦਿਲ ਹਰ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ

ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇਵਾਂਗਾ,
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਕੇ ਮੈਂ ਹੀ ਦੁੱਖ ਝੱਲਾਂਗਾ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਤਸੀਹੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।

ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਦਿਲ ਦੇ ਤਸੀਹੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ,
ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਨਾਮ ਨਾ ਹੁੰਦਾ,
ਉਸਦੀ ਇਹ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ,
ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਮਝਦਾ।

ਜੇ ਅਸੀਂ ਮਿਲਦੇ ਵੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਸ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ,
ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ, ਲੋਕ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ,
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਝਟਕਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਸੰਤੁਲਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਜਿਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਹੈ,
ਉਸ ਬਦਕਿਸਮਤ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ।

ਪਿਆਰ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉਂਗਲਾਂ ‘ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ,
ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।